"Nie-Boska Komedia" Zygmunt Krasiński - streszczenie; Ziele na kraterze - streszczenie "Ikar" Jarosław Iwaszkiewicz - streszczenie; Kwiat kalafiora - streszczenie ''Ludzie bezdomni'': streszczenie krótkie. "Latarnik" Henryk Sienkiewicz- streszczenie; Dym - streszczenie noweli Marii Konopnickiej Dramat zwykło się dzielić na część „domową" oraz „publiczną". Mąż – wokół którego koncentruje się fabuła utworu – (czyli hrabia Henryk, poeta) znudzony prozą życia rodzinnego i zwiedziony szatańskimi sztuczkami porzuca rodzinę i podąża za Dziewicą, widmem miłości idealnej. Pod jego nieobecność odbywa się chrzest synka, którego matka, obłąkana z powodu odtrącenia przez Męża, błogosławi (przeklina?) słowami: „Bądź poetą, aby cię ojciec kochał, nie odrzucił kiedyś". Henryk tymczasem dostrzega, że widmo zawiodło go na skraj przepaści, bez drogi odwrotu i zostawiło we władzy piekieł. Jednak Anioł Stróż zwiastuje hrabiemu ocalenie ze względu na chrzest dziecka. Wraca on do domu, by dowiedzieć się, że żona znalazła się w szpitalu wariatów. Kiedy do niej przybywa, kobieta umiera na jego szuka ukojenia w dysputach filozoficznych i wciąż ulega pokusom szatana – porywa go towarzyszące pogardzie dla ludzi pragnienie sławy i władzy politycznej, zasugerowane przez czarnego orła – wysłannika piekła. Spełnia się klątwa matki, Orcio nie jest zwykłym dzieckiem, widuje zmarłą we śnie, mówi wierszem, rozwija się nad podziw szybko, ale jako 14-letni chłopiec traci wzrok. Lunatykuje, rozmawia z duchami, jego ogromną wrażliwość i talent poetycki lekarze postrzegają jako pomieszanie zmysłów. Europę ogarnia rewolucja. Tłumy pod wodzą genialnego Pankracego obalają wszystko, co wiąże się z dawnym porządkiem świata (religię, hierarchię społeczną, tradycję). Jedyną ostoją ginącej arystokracji są Okopy Św. Trójcy. Hrabia Henryk na czele uzbrojonych chłopów idzie im na odsiecz. Wcześniej jednak w przebraniu, oprowadzany przez Przechrztę, zwiedza obóz wroga, obserwując pogrążone w pijaństwie i rozpuście gromady „obywateli", których hasło brzmi: „Panom tyranom śmierć – nam biednym, nam głodnym, nam strudzonym jeść, spać i pić". Nocą Henryk i Pankracy spotykają się; wódz rewolucji chce przekonać hrabiego do swoich idei, obiecuje mu nawet ocalenie, które ten odrzuca. Okazuje się, że żaden z przywódców nie wierzy w sens walki, mimo to rozstają się, by stoczyć za dnia decydującą Henryk zostaje wodzem zgromadzonych w Okopach św. Trójcy arystokratów. Pragnie walczyć do końca, woli sławy nie odbiera mu nawet wizja czekających nań po śmierci mąk przedstawiona przez Orcia ani zgon syna i klątwa wiernego sługi. Po zdobyciu zamku przez rewolucjonistów Henryk rzuca się w przepaść. Ginąc przeklina poezję Jako siłę sprawczą dotykających go nieszczęść. Zwycięża lud. Liczący na litość arystokraci zostają straceni. Pankracy pojmuje, że dokonał jedynie połowy dzieła. Teraz ma przyjść czas tworzenia. W promieniach zachodzącego słońca poraża go jednak wizja krzyża i przychodzącego Chrystusa Pankracy kona, powtarzając słowa cesarza Juliana Apostaty: „ Galilaee vicisti!".
"Nie-Boska Komedia", największe dzieło Krasińskiego, dzieli się na dwie części, w których poruszone są odrębne tematy. Pierwsza z nich (dramat rodzinny) obrazuje życie prywatne poety. Zarysowany jest w niej problem poezji i tego, jak wpływa na życie.
Pierwszej inscenizacji „Nie – Boskiej komedii” dokonał Józef Kotarbiński. 29 listopada 1902 roku w Teatrze Miejskim w Krakowie odbył się spektakl premierowy. Kolejnych adaptacji dokonywano zazwyczaj co dwa - trzy lata. Do roku 1938 odbyło się ponad dwadzieścia premier. Nie wszystkie były udane, a do najciekawszych należą: - inscenizacja Arnolda Szyfmana w Teatrze Polskim w Warszawie – premiera: 30 stycznia 1920 roku - dwie inscenizacje Leona Schillera: pierwsza w Teatrze im. W. Bogusłwawskiego w Warszawie – premiera: 11 czerwca 1926 roku, druga w Teatrze Polskim w Łodzi – premiera: 12 marca 1938 roku. Po II wojnie światowej dokonano czterech nader ciekawych realizacji scenicznych dzieła Krasińskiego. Były to spektakle w reżyserii: - Bohdana Korzeniewskiego - w Teatrze Nowym w Łodzi (1959 rok, spektakl premierowy odbył się 19 czerwca), - Jerzego Kreczmara – w Teatrze Polskim w Poznaniu (1964 rok, premiera 25 marca), - Konrada Swinarskiego w Teatrze Starym w Krakowie (1965 rok, premiera 9 października), - Adama Hanuszkiewicza w Teatrze Narodowym w Warszawie (1969 rok, premiera 20 marca). „Nie – Boską komedię” wystawiano także za granicą: w Pradze (1918), Leningradzie (1923), Gera (w Niemczech, 1929), Wiedniu (1936), Budapeszcie (1936), Bernie (w Szwajcarii, 1956). „Nie – Boska” w oczach krytyków - fragmenty recenzji wybranych inscenizacji teatralnych: - o adaptacji Leona Schillera (czerwiec 1926 roku) Tadeusz Boy – Żeleński: „(...) Jedni, mówiąc o realizacji dzieła poety i myśliciela, zaznaczają, ze na pierwszym planie znalazł się dekorator; drudzy stwierdzają, że „Nie – Boską komedię” pokazano jako „dramat zbiorowy”, gdyż jasnym jest, że dla poety główną sprawą jest tu dramat indywidualny, ów znamienny dramat romantyczny, obejmujący rozpięciem skrzydeł niebo i ziemię, ale zestrzeliwujący wszystko we własnym sercu. „Nimi pogardzam, was nienawidzę”, oto stosunek hrabiego Henryka do dwóch obozów; a jak podszepty złowrogiej Dziewicy rozpoczynają dramat, tak kończą go słowa: „Poezjo, bądź mi przeklęta”. Zaznaczyłem już te proporcje, przejrzyste w czytaniu, prą, siłą samego ucieleśnienia scenicznego, ku deformacji; tym bardziej, gdy, jak się stało, dekorator zaciemni dramat osobisty Henryka, a reżyser mistrzowskimi scenami zespołowymi uczyni z „Nie – Boskiej” magiczną latarnię rewolucji. („Kurier Poranny” 1926 nr 162; przedruk wg Pisma, t. XXII, Warszawa 1964)- o adaptacji Bohdana Korzeniewskiego (czerwiec 1959 roku); Zygmunt Greń: „Korzeniewski uczynił próbę interesującą i śmiałą. Wokół Poety – Henryka poruszają się cztery Postacie, jego myśli, wątpliwości, przeświadczenia. Adaptator rozdziela tekst między tę piątkę, co więcej, zrobi to nawet w scenie rozmowy Henryka z Pankracym. To owe postacie, myśli samego hrabiego mówią część kwestii jego przeciwnika. Henryk odpowiada ostro, logicznie i bezwzględnie, ale w nim samym tkwi połowa wątpliwości podsuwanych przez Pankracego. Reżyser najdobitniej wyraża tutaj rozdźwięk pomiędzy decyzją a postępowaniem Henryka, pomiędzy jego wyborem a świadomością, zdolnością oceny sytuacji. Nie znaczy to, by Henryk działał wbrew sobie. Ale nie widzi dostatecznych racji swego przeciwnika. Jego wybór, tak ostro podkreślony przez Korzeniewskiego i wydobyty z utworu, staje się jak dyby wyborem egzystencjalisty ze szkoły Sartre’a. Można dyskutować potrzebę takiej dobitności. Ale wydaje się, że to pokrewieństwo bohaterów Krasińskiego z egzystencjalizmem wydobył Korzeniewski trafnie i celowo. Trzeba to było powiedzieć. „Postacie” wprowadził reżyser w wyraźny rytm; mówią, poruszają się jednostajnie, miarowo, rój satelitów wokół planety; nerwowe, niespokojne, wahające się wnętrze człowieka znalazło się przed nami rozłożone na wzór atomu. Ale Korzeniewski tę rytmiczność aktorstwa przeniósł także w pozostałe sceny. Henryk dręczony szatańskimi pokusami i Henryk wśród obłąkanych - mieszczą się jeszcze w tej koncepcji. Pomyłka staje się oczywista w drugiej części widowiska, gdy wchodzimy w świat rewolucji, gdy Henryk rozpoczyna swą wędrówkę po obozie. A wreszcie w części trzeciej, gdy w Okopach Św. Trójcy arystokraci dopuszczają się zdrady. Jaki sens teatralny niesie ze sobą ta rytmiczność tłumów, recytacji, litanijne przerzucanie słów, których treść psychologiczna wietrzeje natychmiast jak slogan? Rytmu historii, jej twardego kroku, w ten sposób reżyser nie uchwycił. Zniknęła natomiast z tych scen cała ich intymność i drapieżność zarazem, olśniewająca błyskawiczność, nagość, siła. Rytmicznie i martwo występują rzeźnicy, chłopi, lokaje, zabójcy, artyści – by w końcowej scenie przebiec nad ciałem Pankracego ku widowni i zastygnąć z wzniesionymi pięściami niemal na pierwszym rzędzie krzeseł. Korzeniewski był konsekwentnie antyromantyczny. Dlatego wyobraził sobie na scenie rewolucję, która recytuje na scenie martwo racjonalistyczne litanie. Intelektualna koncepcja dramatu, starcie dwóch racji, dwóch postaw, obu jednakowo bliskich, choć przeciwnych – rozpłynęła się w złym teatrze. W rytmie i metaforyczności, które – narzucone z zewnątrz – rozbiły rytm wewnętrzny dramatu i jego 1 2 3 4
\n nie boska komedia plan wydarzeń
Podsumowując, "Nie-Boska Komedia" to utwór, który dotyka wielu ważnych tematów, takich jak krytyka społeczeństwa, problematyka wolnej woli i determinizmu, a także wątki religijne. Autor stara się ukazać ciemne strony polskiej rzeczywistości tamtych czasów i przedstawić swoją wizję kraju, który jest skazany na zgubę ze względu
Streszczenie: Nie-Boska komedia “Nie-Boska komedia” to dramat, który został napisany w Wiedniu i Wenecji w 1833 roku, wydany drukiem anonimowo w Paryżu w 1835 roku. Utwór dzieli się na dwie części – dramat rodzinny (akt I i II) oraz dramat społeczny (akt III i IV). Obie części łączy postać Męża – hrabiego Henryka. Każda część dramatu opatrzona jest wstępem o charakterze liryczno-epickim, pisanym zrytmizowaną prozą, zawierającym metaforyczne wprowadzenie, swoisty komentarz do przedstawionej w danym akcie problematyki. Założeniem kompozycyjnym dramatu jest trzykrotna przestroga, dana Mężowi przez Anioła Stróża, którą niestety bohater lekceważy. Pierwsza przestroga “kto ma serce – on jeszcze zbawion być może” wskazuje na wartość nadrzędną, jaką jest miłość. Drugie napomnienie brzmi: “Wracaj do domu i kochaj dziecię Twoje”. Trzecia szansa, zawarta w słowach Anioła Stróża “schorzałych, zgłodniałych, rozpaczających pokochaj bliźnich twoich, biednych bliźnich twoich, a zbawion będziesz”, także zostaje przez Męża zaprzepaszczona. W dramacie rodzinnym hrabia Henryk występuje jako Mąż. Przedstawiony jest jako poeta oderwany od życia, nie umiejący docenić jego wartości, żyjący we własnym świecie poezji i marzeń. To oderwanie od życia, pogoń za złudnym marzeniem przynosi wiele nieszczęść. Żona doprowadzona zostaje przez Męża do obłędu, a potem do śmierci. W dramacie rodzinnym ukazując postawę Męża skrytykował poeta poezję romantyczną, oderwaną od ówczesnej rzeczywistości. Poetę romantycznego przedstawił Krasiński jako egoistę, bezkrytycznie uwielbiającego poezję. Tak właśnie postępuje Mąż, który zapytany przez Dziewicę-poezję: “Pójdzieszli za mną, w którykolwiek dzień przylecę po ciebie?” odpowiada: “o każdej chwili twoim jestem”. Piękna Dziewica-poezja okazuje się złudną marą, a jej bezgraniczne uwielbienie jest źródłem nieszczęść romantycznego poety, który widzi dramatyczną sprzeczność między życiem poety a uprawianą przez niego poezją. Ta sprzeczność, sformułowana w słowach: “przez ciebie płynie strumień piękności, ale Ty nie jesteś pięknością” stanowi źródło tragizmu romantycznego poety. Część druga utworu, tak zwany dramat społeczny, to obraz rewolucji powszechnej. Arystokraci i bogaci bankierzy prowadzą walkę z rewolucjonistami. Arystokratami dowodzi hrabia Henryk, na czele obozu rewolucji stoi Pankracy. Arystokracja – hrabiowie, książęta różnej narodowości – to ludzie tchórzliwi, myślą tylko o ratowaniu własnego życia, nawet za cenę honoru, pozbawieni godności osobistej. O całkowitej degradacji arystokracji mówi Pankracy w trakcie rozmowy z hrabią Henrykiem: “Ów starosta, baby strzelał po drzewach i Żydów piekł żywcem – Ten z pieczęcią w dłoni i podpisem – kanclerz – sfałszował akta, spalił archiwa, przekupił sędziów, trucizną przyśpieszył spadki – stąd wsie twoje, dochody, potęga. – Tamten, czarniawy, z ognistym okiem, cudzołożył po domach przyjaciół – ów z runem złotym, w kolczudze włoskiej, znać służył u cudzoziemców – a ta pani blada, z ciemnymi puklami, kaziła się z giermkiem swoim – tamta czyta list kochanka i śmieje się, bo noc bliska – tamta, z pieskiem na robronie, królów była nałożnicą. Stąd wasze genealogie bez przerwy, bez plamy. (…) Głupstwo i niedola kraju całego – oto rozum i moc wasza. Ale dzień sądu bliski i w tym dniu obiecuję wam, że nie zapomnę o żadnym z was, o żadnym z ojców waszych, o żadnej chwale waszej”. Hrabia Henryk stara się oczywiście odrzucić zarzuty Pankracego, przypominając, że to szlachta broniła wiary, tradycji, religii, granic, opiekowała się chłopami. Krasiński, sam będąc arystokratą, potrafi zdobyć się na obiektywny sąd o własnej klasie. Stwierdził, że ci, którzy bronili dawnej religii i honoru, sami są pozbawieni poczucia honoru, tchórzliwi i podli. Jeden tylko hrabia Henryk zachowuje nawet w obliczu klęski swą godność osobistą, popełnia samobójstwo, aby nie być upokorzonym przez wroga. Nie jest on jednak pozbawiony wad, staje na czele obrońców św. Trójcy z pobudek czysto egoistycznych, cieszy go szansa odegrania roli przywódcy, uchwycenia w swe ręce losów starego świata. Jest osamotniony, pogardza bowiem tymi, którymi dowodzi, a także tymi, z którymi walczy. Hrabia Henryk za swój egoizm zostanie należycie oceniony w scenie, w zamkowych podziemiach: “Za to, żeś nic nie kochał, nic nie czcił prócz siebie, prócz siebie i myśli swych, potępion jesteś – potępion na wieki”. Zanim jednak dojdzie do ostatecznej klęski arystokracji w okopach świętej Trójcy, hrabia Henryk podejmie wędrówkę przez obóz rewolucjonistów, obserwując z uwagą swych wrogów. W obozie tym znajdują się chłopi, rzemieślnicy, robotnicy, którzy nie mogli dłużej znosić wyzysku arystokracji. Są wynędzniali, utrudzeni, ubrani w łachmany, doprowadzeni do ostateczności, gotowi do walki na śmierć i życie. Nie są uświadomieni, obce im są wszelkie idee. Motorem ich działania jest gromadzona i tłumiona od wieków nienawiść i chęć zemsty. Oto słowa pieśni śpiewanej przez chłopów pańszczyźnianych, którzy prowadzą na stracenie dziedzica: “Panom – tyranom śmierć – nam biednym, nam głodnym, nam strudzonym jeść, spać i pić”. Obóz rewolucji został przedstawiony przez Krasińskiego negatywnie. Poeta przedstawia rewolucjonistów jako fanatyczny tłum, który umie burzyć stare wartości, ale do tworzenia nowych w ogóle się nie nadaje. Na gruzach “starego świata” zapewne powstanie nowa arystokracja. Przecież o własnej sławie myśli Bianchetti, przechrzty też chcą wykorzystać rewolucję społeczną do własnych celów, do przejęcia władzy. Tak jak hrabia Henryk wyróżnia się szlachetnością, dumą, odwagą wśród arystokracji, tak też Pankracy jest najwybitniejszą postacią w obozie rewolucjonistów. On jeden ma świadomość celów i zadań rewolucji. Wie, że po zburzeniu starego porządku trzeba umieć zbudować nowy. Podobnie jak hrabia Henryk arystokratami, tak i Pankracy pogardza rewolucjonistami, umie też należycie ocenić szlachetne rysy charakteru hrabiego Henryka mówiąc po zdobyciu okopów świętej Trójcy do zgromadzonych arystokratów: “… on jeden spośród was dotrzymał słowa. – Za to chwała jemu, gilotyna wam”. Klęskę ponosi jednak nie tylko hrabia Henryk. Dramat kończy się katastrofą również dla chwilowo tylko zwycięskiego Pankracego. Oto pojawia mu się postać Chrystusa “jak słup śnieżnej jasności, stoi nad przepaściami – oburącz wsparty na krzyżu jak na szabli mściciel”. Pankracy pada martwy na widok Chrystusa, rażony “błyskawicą” jego wzroku. Tak więc poeta-arystokrata nie odważył się oddać zwycięstwa rewolucjonistom całkowicie, chociaż obserwując ruchy rewolucyjne w Zachodniej Europie wiedział, że rewolucja społeczna jest nieunikniona, a spowodowana została nędzą, krzywdą i cierpieniem mas ludowych oraz egoizmem i zachłannością arystokracji. Zdaniem Krasińskiego, niczego nie można zbudować poprzez zemstę i nienawiść, ludziom, społeczeństwom powinna zawsze przyświecać idea miłości Chrystusowej. W ten sposób Zygmunt Krasiński staje w obronie religii oraz szlachetnych rycerskich tradycji, którym sprzeniewierzyła się współczesna arystokracja. W “Nie-Boskiej komedii” poeta przedstawił klasyczne pojęcie tragizmu. Oto sytuacja tragiczna – rewolucja jest nieunikniona, ale jest to katastrofa przynosząca zagładę dotychczasowego dorobku ludzkiego. Obaj przeciwnicy reprezentują tak zwane racje niepełne, cząstkowe. Pankracy słusznie krytykuje arystokratów, ale słuszne są też zarzuty Henryka, skierowane pod adresem rewolucjonistów: “… widziałem wszystkie stare zbrodnie świata, ubrane w szaty świeże, nowym kojące tańcem – ale ich koniec ten sam co przed tysiącami lat – rozpusta, złoto, krew”. Nieprzemijające wartości utworu to: trafna ocena ówczesnej sytuacji społecznej w Europie, przekonanie, że niewłaściwe stosunki społeczne muszą doprowadzić do rewolucji społecznej, właściwy obraz arystokracji, przejmujące obrazy nędzy, cierpień, głodu, wyzysku chłopów i robotników. “Nie-Boska komedia” jest dramatem romantycznym, składa się z luźno powiązanych ze sobą scen. Utwór o charakterze dramatycznym zawiera też fragmenty liryczne, sceny realistyczne, sąsiadują ze scenami fantastycznymi. Charakterystyczną cechą utworu jest to, że nie dotyczy on konkretnych wydarzeń społecznych, konkretnego społeczeństwa, ponieważ poeta chciał ukazać w otworze uogólniony i ponadczasowy dramat ludzkości. Zobacz również inne streszczenia lektur szkolnych na naszych stronach!
Nie-Boska komedia – streszczenie dramatu Zygmunta Krasińskiego - strona 4. Znajdziesz tutaj niezbędne informacje o autorze, genezę i treść utworu, charakterystykę postaci, dokładny opis czasu i miejsca akcji, szczegółowy plan wydarzeń oraz omówienie głównych wątków i motywów literackich pojawiających się w utworze.

Dziady Plan Wydarzeń Chmura Tagów: Adam Mickiewicz Boska Komedia Konrad Wallenrod Konrad Wallenrod Treść Utworu Krzyżacy Król Edyp Treść Dramatu Nie Boska Komedia Opracowanie Odprawa Posłów Greckich Streszczenie streszczenie szczegółowe Wesele Treść Dramatu Zygmunt Krasiński

PLAN WYDARZEŃ NIE-BOSKA KOMEDIA - CZĘŚĆ 4 ZYGMUNT KRASIŃSKI 卡 CZĘŚĆ IV Hrabia Henryk jako przywódca arystokracji Wędrówka Orcia i Męża po zamkowych lochach Osłabienie ducha walki w obozie arystokracji, próby zawarcia paktu z wrogiem Śmierć Orcia trafionego zbłąkaną kulą Samobójstwo Hrabiego w obliczu klęski militarnej arystokracji Okrucieństwo rewolucjonistów wobec Dla Ucznia nauka zdalna liceum nauka zdalna portal. Dante Alighieri Boska komedia – streszczenie. Pieśń wstępna – spotkanie Dantego i Wergiliusza w lesie. Wędrówka przez piekło – kształt leja, złożone z 9 kręgów; obrazy grozy. Wizyta w czyśćcu – góra powstała z ziemi wypchniętej przez Lucyfera, kiedy spadał do piekła
Nie-Boska komedia lektura. Warto wiedzieć! Lektura Nie-Boska komedia została opracowana w całości przez Aleksandra Wypasko. Znajdziesz tu wszystkie niezbędne informacje, które pomogą ci przygotować się do sprawdzianu lub matury!
• Nie-boska komedia – streszczenie, plan wydarzeń • Obraz rewolucji w „Nie-boskiej komedii” • Cechy dramatu romantycznego ukazane na przykładzie „Nie-boskiej komedii” Zygmunta Krasińskiego • Nie-boska komedia – opracowanie, interpretacja, bohaterowie • „Nie-boska komedia” jako dramat romantyczny
Popołudnie w karczmie. Przygotowania do Jarmarku (22 X) na św. Kordułę. Rozmowa Boryny z Kubą na temat jego przyszłości. Wyjazd na jarmark. Rozmowa starego Boryny z organistami oraz złożenie pozwu w sprawie krowy. Rozmowa Macieja z Jagną i podarowanie chusty. Proces zbioru i kiszenia kapusty.
Dziady cz. III - plan wydarzeń. Autor Adam Mickiewicz. Autorką opracowania jest: Adrianna Strużyńska. Przemiana Gustawa w Konrada. Wigilijne spotkanie w celi Konrada. Rozmowy o aresztowaniach przyjaciół. Bluźniercza pieśń Jankowskiego. Pieśń zemsty Konrada.
\n nie boska komedia plan wydarzeń
Plan wydarzeń. 1. Losy Seweryna Baryki i jego przodków. 2. Zaręczyny Seweryna z Jadwigą Dąbrowską i wyjazd nowożeńców do Baku. 3. Kariera Seweryna Baryki jako urzędnika rosyjskiego. 4. Narodziny Cezarego i jego szczęśliwe dzieciństwo. 5. Wybuch wojny i powołanie Seweryna do wojska. 6.
Boska Komedia jest średniowiecznym poematem włoskiego poety Dantego Alighieri należącym do kanonu literatury światowej. Utwór przedstawia wizję pielgrzymki autora do zaświatów: Piekła, Czyśćca i Raju. Opowieść o wędrówce autora-bohatera po tamtym świecie jest w dziele Dantego punktem wyjścia do stwo
To utwór wielowątkowy, charakteryzujący się synkretyzmem gatunkowym. Nie-Boska komedia dzieli się na cztery części, o dwudzielnej budowie. Dwie pierwsze części ukazują bohatera jako męża z rozsądku, który jak większość romantyków nie potrafił dostosować się do wymogów życia rodzinnego.
\n nie boska komedia plan wydarzeń
.